Język serbski jest językiem południowosłowiański, opartym na dialekcie sztokawskim (nazwa dialektu pochodzi od zaimka pytającego što/šta – czyli co). Użytkownikami serbskiego są Serbowie zamieszkujący tereny Serbii, Czarnogóry, Bośni i Hercegoviny. Wyróżnia się dwa warianty serbskiego: ekawski (głównie na terenie Serbii) oraz (i)jekawski (w Bośni oraz Czarnogórze). Różnice pomiędzy wariantami widoczne są minimalnie w warstwie leksykalnej (devojka – djevojka / mleko – mlijeko / mesto – mjesto itp.)
Język serbski używa dwóch alfabetów: łacinki oraz cyrylicy. Pierwotnie obowiązującym pismem była cyrylica, jako alfabet, który obowiązuje w większość słowiańskich państw prawosławnych. Łacinka została wprowadzona do serbskiego dzięki współpracy Serbów z Chorwatami w XIX wieku, jako wyraz kompromisu i współpracy kulturowo-politycznej pomiędzy oboma narodami w ramach idei Iliryzmu. Dla wielu środowisk głównym pismem jest właśnie azbuka, o której obecność walczą głównie ugrupowania prawicowe i te związane z Cerkwią Prawosławną. Od reformy serbskiej konstytucji, alfabetem urzędowym jest właśnie cyrylica, stąd dokumenty urzędowe wydawane są wyłącznie azbuką. Niemniej, zarówno łacinka, jak i cyrylica funkcjonują równolegle w mediach, wydawnictwach, codziennym użyciu języka.
Charakterystyczny dla języka serbskiego jest zapis fonetyczny, który został wprowadzony przez wielkiego reformatora Vuka Karadžića. Myślą przewodnią reformy było hasło: „Pisz tak jak mówisz, czytaj tak, jak jest napisane”. Cyrylica, jako alfabet stworzony na potrzeby języków słowiańskich, w samym swym założeniu przyjmuje zasadę pisowni fonetycznej, jednak zmiany wprowadzone przez Vuka Karadžića przeniosły niejako ideę cyrylicy również na alfabet łaciński.
tłumacz serbskiego, tłumacz serbski, tłumaczenia serbski, tłumacz serbski, tłumaczenia z serbskiego, prevodilac za poljski